Waar zakelijk advies vandaan komt
Grofweg zijn er drie soorten bronnen, met elk hun eigen vertekening.
Instanties — KvK, Belastingdienst, brancheverenigingen. Feitelijk betrouwbaar, en de plek waar je regels en verplichtingen controleert. Ze vertellen alleen wat er moet, niet wat verstandig is: over de vraag of je een bepaalde klant moet aannemen zwijgen ze.
Dienstverleners — boekhoudpakketten, verzekeraars, adviesbureaus. Hun kennis is vaak uitstekend, maar het advies eindigt zelden met “dat heb je niet nodig”. Nuttig voor het hoe, minder voor het of.
Redactionele sites — vakmedia en onafhankelijke uitgevers. Die kunnen wél schrijven dat iets tegenvalt, en zijn daarom het handigst als tegenwicht. Fundly Live zit in die categorie: praktische stukken over werk, geld en technologie, met onder meer een afdeling over ondernemen waarin ook staat wat niet werkt.
Drie vragen die je aan elk advies kunt stellen
• Wie verdient hier iets aan? Niet om af te wijzen, wel om te wegen. Een pakket dat urenregistratie aanraadt, verkoopt urenregistratie.
• Voor welk bedrijf is dit geschreven? Advies voor een zzp’er met drie klanten werkt zelden voor een bedrijf met acht man personeel, en andersom.
• Van wanneer is het? Fiscale regels, subsidies en drempelbedragen wijzigen per jaar. Een stuk zonder datum is bij dit onderwerp waardeloos.
Wat er zelden bij staat
Het meeste zakelijke advies gaat over groei. Wat je bijna nergens leest is dat de meeste zelfstandigen niet stuklopen op te weinig klanten maar op te weinig tijd tussen klanten door — geen ruimte om te factureren, na te bellen of één keer per kwartaal te bedenken of het nog klopt. Wie zijn agenda voor tachtig procent volboekt, houdt geen twintig procent over voor ondernemen; die houdt niets over, want het werk loopt uit.
Dat is geen advies dat iets verkoopt, en misschien is dat precies waarom het er zelden staat.